عنوان ندارد

مادر بزرگ امروز صبح خیلی زود مرد،تنها،با یه قد 1متر و 80سانتی،شوهرش اونو 20،30سال پیش ولش کرده بود،مث یه جزیره تک افتاده می ذارش می ره می شه مجاور امامزاده ، از سر ماجری قیامای خون خواهانه به اینور مردم دایم به این جور تکروی ها مشکوک بودن که بودن،مخصوصا که جزیره های تک افتاده یه زن باشن: هیجان زده و ماجرا جو،یه مسیر طولانی رو آخرای هر ماه پیاده به طرف اداره هایی که مقرری شو بالا پایین می کردن گز می کرد،مث قوطی باز کن های خطرناک از سمت در کنسرو،بلا استفاده و بی فایده پاس کاری می شد، از دوران طلایی زندگیش که سر شار از ایده های منحصر به فرد بود فاصله گرفته بود،پیر شده بود و مردن واسه همچی زنی ضروری ترین زمان پایان بندی محسوب می شه، اگه مرگش همون حشره کوچیک بود که فرصت سه روزه ی کمی واسش آورده پس  ،سقوطِ بی اجازه به سرزمین همسایه نرم نرم اتفاق می افتاد،تا گرد و خاک به حد اقل برسه،با اینهمه بازم خاک زیادی بلند شد در ورودی باز شد و مرگ دستش رو به سمت دستای چروکدارش دراز کرد (دستای مادر بزرگ درازتر از حد معمول بودند)خود مرگ از اینکه در زده وارد شده کیف می کرد اما ما هیچکدوم زیاد خوشمون نیومد که با این تشریفات رسمی راهیش کنیم، اون یه نابغه ی مردمی طرح و پیاده سازی انواع کلاه برداری های کلان و طولانی مدتی بود که کشور در تمام دوران مالیاتی و اداری زمانِ تفمال تفمال به خودش دیده ،اجرای نقشه ها با ما بود اون فامیل درب و داغونی که مث یه کشتی کله پا می ره ته آب تا اون پایین کمک ماهی ها و هر جور جانور ریز دیگه باشه ما بودیم،تو سن و سال بلوغ که من همه ی حواسم پی آبونمان مجله های بدنسازی بود و بلوغ،صورتای بیشتری لازم  می شد تا از تماشاچی ها تشخیص داده شیم،گروه 7 نفره، با مادر بزرگ 7 نفر بودیم،تنها راه ارتباط ما با اطراف بود و ما عین میمون اسکینر به باز بسته شدن نور راهروی منتهی به در قلعه شرطی می شدیم،جنایت واسه خون مشترکمون یه چیز حیاتی بود .صبح  عملیات (از صبح شروع می شد)نقشه اجرایی  دستمون می آمد به یه نامه ی معروف پیوست میشد که همیشه اسم مادر بزرگ و بقیه قضایا تایپ و اسم ما تو جای خالیش با خودکار نوشته شده بود،جریان سود بانکی باقی مانده سال های کبیسه دار و رقم میلیاردی که مادر بزرگ حساب کتاب کرده بود ، یه عدد عجیب و غریب :100000000

تصویر ما رو روی بیل بوردای تبلیغاتی که نماینده گی دفاع از  پرونده ی ثروتهای باد آورده رو به عهده داشت زده بودن و یه چند وقتی اون بالا بود و بعد آوردنش پایین اما مادر بزرگ ول کن ماجرا نبود مدعی العموم بودن همین طوری اتفاقی نبود اون چند شبانه روز فکر می کنه و بعد از پنجره سرشو میبره بیرون و از نقشه ی جدیدش می گه: "یه عروسکِ تر و تمیز ی در اومده که منتظر اجرا نمی مونه و از جاش داره کنده میشه".طرح به محض ثبت تبدیل به چمنزار گرد و آسمان آبی اطرافش می شن،شنل قرمزی خوشگل که تو راه جنگل به چند تا مشکل کوچولو بر می خوره تا به خونه مادر بزرگ برسه به تدریج سبز از نظر محو می شه و  اسبی به نظر می رسه که گرسنگی رو فراموش کرده.

بعد از تشییع جنازه یکراست رفتم سراغ ماشین تحریر قدیمی،دستگاه از کار افتاده داشت  اسکی می کرد،تا منو دید اخماشو کشید تو هم، یه خورده تن ماهی با چند ورق نازک کالباس رو با رب و روغن تف دادیم و خوردیم،بلند شدم که بیام از پشت سر صدام کرد رفتیم طبقه پایین، قفل یخ زده بود باز شد اما نمی شد ازش رد شد هل دادیم،اسباب اثاثیه تاریک و مال 30،20 سال پیش و بیشتر بودن ، همه با عدد شماره گذاری شماره گذاری داشتن  از روی  تاریخ خرید یا  از وقتی به اونجا منتقل شده بودن ،بعضی از شماره ها  هم به ترتیب نبود از وسط راهرو تا طبقه ی اول از شماره ی یک تا  116، بعد یک دفعه قطع می شد و چند تا نوار کاست اجرای برنامه رادیویی گلها بود که همشون دسته جمعی یه شماره  داشتن که :134 بود. دقیقا روبه روی  یه سوپخوری ایستاد کار فرانسوی قشنگی بود  به شماره اش نگاه کردم :215، " این سوپخوری زن شاه طهماسب رو از مرگ با سرنیزه نجات داد ، هنوز همون درخشش رو داره، مادر بزرگ اونو بابت یه کار کوچولو از میراث فرهنگی آورد اینجا و بهش شماره شاهانه 215 رو داد،لیاقتش رو داره،مگه نه؟"از ش چشم بر نمی داشت.

داشتم می لرزیم،اومدم بیرون، اون می خواست یه کم دیگه همونجا بمونه،از دور شبیه  ایستگاه یخ زده ی راه آهن بود،براش دست تکان می دم و رد میشم.

 

                                                                                                                         دی86